webmaster, 16 maart 2009
Turkije Izmir

Back to basics

Gisteren om 8uur begon mijn Turkse hyckingavontuur. Voorzien van genoeg eten, drank en warme kledij vertrokken Tom, Vici en ik naar de Fistek, waar Sefa ons opwachtte. Vervolgens gingen we allen naar de algemene ontmoetingsplaats waar nog 25 andere sportievelingen op ons stonden te wachten. De Poolse erasmusstudente Dorotha was ook van de partij en Figen, mijn ex-flatgenoot, had zich ook ingeschreven voor deze trip naar de watervallen.

Met drie busjes begaven we ons naar de heuvels van Izmir. We maakten nog snel even een tussenstop om te ontbijten in een bergdorpje waar de bevolking ons heerlijke çay aanbood.

We wandelen maar liefst 4,5 uur in de bergen. Soms moesten we een heel stuk naar boven gaan maar daar had ik tegen alle verwachtingen in (mijn conditie is niet meer wat ze geweest is) weinig problemen mee. De talrijke plassen en modder door de regen van de voorbije dagen vormden wel een serieuze hindernis. In een mum van tijd kon ik mijn felblauwe Nike’s nog nauwelijks herkennen. Mijn voeten waren doorweekt en ik had ook weinig balans door mijn dunne zolen. Het hele parcours was bedolven onder zware rotsblokken en keien. Ik kon maar weinig genieten van het mooie landschap omdat ik telkens goed moest kijken waar ik mijn volgende voetstap ging zetten. Af en toe hielden we een korte stop om te genieten van het mooie uitzicht en om enkele foto’s te nemen. We genoten van de berglucht en leerden ondertussen de Turkse mensen beter kennen.

Omdat we een tochtje maakten naar de watervallen, moesten we ook enkele keren het water door om de andere kant te bereiken. De Turkse jongens maakten met takken en rotsblokken bruggetjes voor ons en hielden ons stevig vast. Gelukkig ben ik niet gevallen! Na één van deze bruggetjes had ik mijn tenen iets te hard gestrekt waardoor ik bij de beklimming van een berg serieuze kramp kreeg in mijn linkervoet én -kuit. Auwch! Het deed afschuwelijk veel pijn en duurde zeker 10 minuten. De andere Erasmusstudenten kenden het probleem en lieten me gewoon even met rust. De Turken hadden blijkbaar nog nooit van krampen gehoord (lucky bastards! ) en wilden allerlei zalfjes aan mijn voet smeren, mijn rugzak dragen,... Ze waren zoals altijd erg hulpvaardig maar op dat moment geen grote hulp.

Na de watervallen te hebben gezien, zetten we ons in het gras neer en hadden we een gezellige picknick. De Turken maakten een vuurtje en hielden een BBQ. Ondertussen lieten we onze schoenen drogen en kleedden we ons nog dikker aan tegen de koude wind in de bergen.

Om 16u30 vertrokken we terug naar de bus. We moesten 4 of 5 bergen op en af wandelen. We namen een andere route. Deze was nog uitputtender en
natter dan de andere. Om 20u waren we nog aan het klimmen en zagen we echt geen steek meer. Ik zag niet waar ik mijn voeten zette en trapte dan ook meer dan eens in een gigantische modderpoel. Toen we vroegen hoe ver het nog was zeiden ze ‘nog maar tien minuten”. Toen het uiteindelijk al 40 minuten werd, hadden we door dat ze het over “Turkse 10 minuten” hadden. Ik was enorm dankbaar toen ik de lichten van de bussen in de verte zag. Wat was ik blij toen ik me neerplofte op de zetel. Nog blijer was ik toen ik mijn schoenen kon uitdoen in de dorm en me kon douchen met heerlijk warm water... Tom, Vici en ik hadden nog net de kracht om om 22u nog snel even te koken. Ik viel die avond haast onmiddellijk in slaap.

Volgende keer ga ik zeker terug mee maar dan wel met genoeg warme kledij en degelijke schoenen! Een zaklamp lijkt me ook geen overbodige luxe...

Wil je Steffi in Turkije bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.be